Protetyków licowki cennik

Miedzyguzkowe a najbardziej dotylne położenia żuchwy

Miedzyguzkowe a daleko dotylne położenia żuchwy są również określane mianem położenia centralnego lub centralnego zwarcia. Brill nazywa je miejscami fizycznymi i więzadłowymi, mając je zbyt zakończenie mięśniowej i więzadłowej drogi przywodzenia żuchwy. Obecnie (2008) używane istnieje zarówno określenie „zwarcie centryczne". Jako zwarcie centrycz-ne Kleinrok i wsp. określają „kontakty zębów w dotylnym położeniu zwarciowym (kontaktowym) żuchwy, w dużym zaguzkowaniu natomiast na możliwości poślizgu między tymi dwoma pozycjami żuchwy". Mięśniowa droga przywodzenia, zwana też nawykową, liczy na powolnym doprowadzaniu zębów dolnych do kontaktów okludalnych (zwarciowych) przy niedużym wysiłku mięśniowym. Mięśniowa droga przywodzenia kończy się zwarciem zębów i okres ten określany jest jak mięśniowe położenie żuchwy. Położenie zatem stanowi tożsame z położeniem, w jakim zęby przeciwstawne wybierają się w najpełniejszym kontakcie (zaguzkowaniu). Określenie „maksymalne kontakty miedzyguzkowe" uwypukla stosunki anatomiczne, podczas gdy „kontaktowe położenie mięśniowe" naświetla aspekt fizjologiczny tego jedynego położenia. Tak więc oba te czasy są synonimami.

Więzadłowa droga przywodzenia żuchwy stanowi wtedy jedyna, jaką stoją wyrostki kłykciowe w stawach skroniowo-żuchwowych od miejsca, które dotyczą w momencie mięśniowego położenia żuchwy, do najbardziej dotylnego, zwanego więzadłowym położeniem żuchwy, z którego z pomoce na warunki anatomiczne nie może przyjść żadne przesunięcie ku tyłowi. Jest ostatnie dlatego ruch, który może ku tyłowi wykonać żuchwa z lokaty międzyguzkowej. Brill uważa, że ruch zamykania i rozwijania prowadzony przez wyrostki kłykciowe w terminie drogi więzadłowej jest zdrowym ruchem zawiasowym.

Zarb i wsp., umieszczając się na wcześniejszych pracach Posselta, Atwooda i różnych, określają centralne położenie żuchwy w technologia bardziej powszechny, podając definicje czterech jej miejsc w ramach tego nazwania:
1. Miedzyguzkowe położenie - położenie, w którym składają maksymalne kontakty zębowe. Używanymi synonimami są: nawykowe położenie zwarciowe, okludalne położenie zębów, okluzja centralna.

2. Mięśniowe (kontaktowe) położenie - gra w sezonie, w jakim powstaje kontakt powierzchni okludalnych zębów po uniesieniu się żu-
chwy z dania spoczynkowego, z działaniem minimalnej aktywności fizycznej. Synonimy: kontaktowe (spoczynkowe) położenie, położenie centralne neuromięśniowe, położenie mięśniowe.

3. Dotylne położenie - stosunek żuchwy do szczęki zachodzący w terminie końcowego ruchu zawiasowego wyrostków kłykciowych. Synonimy: końcowe położenie zawiasowe, położenie więzadłowe, relacja centralna żuchwy.

4. Dotylne kontaktowe położenie - kontaktowe położenie zębów żyjące na wykonanie zawiasowego ruchu zamykania. Synonimy: centralne danie kontaktowe.

Jest wiele nauce i hipotez wyjaśniających lub objaśniających centralne zwarcie, ale - upraszczając zagadnienie - można wziąć, że rośnie ono w punkcie końcowego ruchu zawiasowego osi łączącej wyrostki kłykciowe (głowy żuchwy), który korzysta stanowisko na rozwiązanie przywodzenia żuchwy do szczęki.
Dziś w piśmiennictwie fachowym używane są określenia Bauera i Gutowskiego, którzy wyróżniają położenie spoczynkowe, położenie maksymalnego zaguzkowania, czyli zwarcie nawykowe, oraz dotylne położenie zwarciowe żuchwy. Ponadto jako położenie zwarcia centralnego określają stan, w którym położenie maksymalnego zaguzkowania kryje się z dotyl-nym położeniem zwarciowym. Można więc przyjąć, że dotylne położenie zwarciowe żuchwy, maksymalne zaguzkowanie zębów oraz drogi poślizgu między tymi miejscami budują się na słowo zwarcia ważnego czy centrycznego. Zwarciem ekscentrycznym szacuje się to wszystkie pozostałe położenia i przemieszczenia żuchwy występujące przy kontaktach zębów przeciwstawnych (szczęki i żuchwy).

Jak widać z ryciny 31, zasięg nawykowych ruchów żuchwy, w jakim występuje odgiyzanie kęsa pokarmowego, jest całkiem średni i liczy tylko wycinek granicznych ruchów przywodzenia i odwodzenia żuchwy.
Dla celów praktycznych istotna jest wieść, że dotylne położenie żuchwy jest wyjątkowo odporną, powtarzalną jej postawą również że służyć jako danie wyjściowe przy ustalaniu centralnego zwarcia, zwłaszcza gdy brakuje podparcia na naszych zębach. Należy i mieć, że najbardziej dotylne położenie żuchwy jest zgodne z założeniem międzyguzko-wym tylko u około 10% populacji. U innych 90% przy mieniu z położenia międzyguzkowego do najbardziej dotylnego występuje poślizg na przestrzeniach guzków, zwany w piśmiennictwie slide in centric (Pos-selt, Beyron). W terminie tej prac żuchwa kieruje się kilka do tylu i dołu, co stanowi wywołane przez tzw. prowadzenie guzkowe zębów trzonowych i przedtrzonowych. Podczas ustalania centralnego zwarcia, po cofnięciu żuchwy do najbardziej dotylnej pozycji zwarciowej, należy dać na krótki ruch ku przodowi i górze, tak aby odnalazłaby się ona w daniu mięśniowym, u grupie ludzi najbardziej dowiedz się więcej dopuszczonym do miejsca międzyguzkowego. Przeciętna odległość między najbardziej dotylnym położeniem a położeniem międzyguzkowym waha się w ścianach 0,5-1 mm.

Boczne ruchy żuchwy
Ruch wysuwania i usuwania żuchwy, jak również ruchy boczne, można dostrzec na poziomej płytce położonej w jednej szczęce, podczas jeżeli w przeciwnej umocowany jest zdolni pisak rejestrujący przesunięcia tylno--przednie i boczne. W warunkach prawidłowych pisak zarejestruje wykres o stanie luku gotyckiego, którego wierzchołek będzie określał najbardziej dotylne położenie żuchwy, a ramiona zasięg ruchów bocznych. Linia prosta trwająca od wierzchołka pośrodku ramion luku będzie tworzyła doprzednie wysunięcie żuchwy (ryc. 33).

Boczne ruchy żuchwy zakładają się od jej położenia międzyguzkowego lub dużo dotylnego i polegają raczej na huśtawkowym poruszaniu się po samej karcie i asymetrycznym ruchu rotacyjnym.

Strona, po której działa się żucie dodatkowo w którą żuchwa się przesuwa, nosi nazwę strony pracującej, podczas gdy strona niemająca udziału w żuciu nosi
nazwę balansującej. Chodzi w tym mieszkaniu zwrócić uwagę, że w ścisłym, harmonijnym uzębieniu naturalnym po stronie balansującej zęby nie są w stosunku.
Podczas bocznych ruchów żuchwy przemieszczeniu ulegają jej wyrostki kłykciowe (stawowe). Wiedzę ich rozmieszczenia jest pomocna przy użyciu artykulatorów nastawianych indywidualnie, które powodują na możliwie dokładne odtworzenie ruchów artykulacyjnych żuchwy. Dobre są w niniejszym przedmiotu reklamy na fakt ustalania tzw. kąta Bennetta, jaki stanowi sporządzony przez płaszczyznę strzałkową i metodę poruszania się wyrostka stawowego (w projekcie na platformę poziomą) po stronie balansującej, w sezonie wykonywania ruchu bocznego. Średnia wielkość tego kąta wynosi około 15°.
Jak wcześniej wspomniano, na ruchy boczne żuchwy dominujący wpływ wywierają mięśnie układu stomatognatycznego. Schematyczna rycina 32 dobrze ilustruje kierunek przemieszczeń żuchwy pod wpływem działania poszczególnych mięśni.

Ruchy żuchwy w kontaktu do szczęki mają również nazwę ruchów artykulacyjnych. Ruchy żuchwy i artykulacja żuchwy są więc synonimami i oba te nazwania mogą być eksploatowane w nomenklaturze stomatologicznej.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *