Protetyka elastyczna proteza zebowa cena

Miedzyguzkowe również dużo dotylne położenia żuchwy

Miedzyguzkowe a niezwykle dotylne położenia żuchwy są również określane mianem położenia centralnego lub centralnego zwarcia. Brill określa je położeniami mięśniowymi i więzadłowymi, uznając je zbyt zakończenie mięśniowej i więzadłowej drogi przywodzenia żuchwy. Obecnie (2008) traktowane istnieje zarówno określenie „zwarcie centryczne". Jako zwarcie centrycz-ne Kleinrok i wsp. określają „kontakty zębów w dotylnym położeniu zwarciowym (kontaktowym) żuchwy, w dużym zaguzkowaniu natomiast na możliwości poślizgu między tymi dwoma pozycjami żuchwy". Mięśniowa droga przywodzenia, zwana też nawykową, polega na powolnym doprowadzaniu zębów dolnych do kontaktów okludalnych (zwarciowych) przy odpowiednim wysiłku mięśniowym. Mięśniowa droga przywodzenia mija się zwarciem zębów i kształt ten regulowany jest jako mięśniowe położenie żuchwy. Miejsce więc stanowi tożsame z położeniem, w jakim zęby przeciwstawne znajdują się w najciemniejszym kontakcie (zaguzkowaniu). Określenie „maksymalne kontakty miedzyguzkowe" uwypukla stosunki anatomiczne, podczas gdy „kontaktowe położenie mięśniowe" naświetla aspekt fizjologiczny tego tegoż miejsca. Tak to oba te momenty są synonimami.

Więzadłowa droga przywodzenia żuchwy istnieje zatem świetna, jaką stoją wyrostki kłykciowe w stawach skroniowo-żuchwowych od miejsca, które przebywają w porządku mięśniowego położenia żuchwy, do najbardziej dotylnego, zwanego więzadłowym położeniem żuchwy, od jakiego z pomocy na warunki anatomiczne nie może wystąpić żadne przesunięcie ku tyłowi. Jest zatem wówczas ruch, jaki że ku tyłowi wykonać żuchwa z książki międzyguzkowej. Brill uważa, że ruch zamykania oraz otwierania realizowany przez wyrostki kłykciowe w czasie drogi więzadłowej jest jasnym ruchem zawiasowym.

Zarb i wsp., składając się na wcześniejszych pracach Posselta, Atwooda także drugich, określają centralne położenie żuchwy w postępowanie bardziej istotny, podając definicje czterech jej usytuowań w ramach tego stwierdzenia:
1. Miedzyguzkowe położenie - położenie, w jakim są maksymalne kontakty zębowe. Używanymi synonimami są: nawykowe położenie zwarciowe, okludalne położenie zębów, okluzja centralna.

2. Mięśniowe (kontaktowe) położenie - prezentuje w czasie, w jakim występuje kontakt powierzchni okludalnych zębów po uniesieniu się żu-
chwy z położenia spoczynkowego, z wystąpieniem minimalnej aktywności fizycznej. Synonimy: kontaktowe (spoczynkowe) położenie, położenie centralne neuromięśniowe, położenie mięśniowe.

3. Dotylne położenie - stosunek żuchwy do szczęki powstający w punkcie końcowego ruchu zawiasowego wyrostków kłykciowych. Synonimy: końcowe położenie zawiasowe, położenie więzadłowe, relacja centralna żuchwy.

4. Dotylne kontaktowe położenie - kontaktowe położenie zębów stojące na wykonanie zawiasowego ruchu zamykania. Synonimy: centralne danie kontaktowe.

Jest wiele myśli i hipotez wyjaśniających lub objaśniających centralne zwarcie, ale - upraszczając zagadnienie - można dostać, że prześladuje ono w momencie końcowego ruchu zawiasowego osi łączącej wyrostki kłykciowe (głowy żuchwy), jaki posiada zajęcie na rozwiązanie przywodzenia żuchwy do szczęki.
Dziś w piśmiennictwie fachowym używane są określenia Bauera i Gutowskiego, którzy wyróżniają położenie spoczynkowe, położenie maksymalnego zaguzkowania, czyli zwarcie nawykowe, oraz dotylne położenie zwarciowe żuchwy. Podobnie jako miejsce zwarcia centralnego określają stan, w którym położenie maksymalnego zaguzkowania oddaje się z dotyl-nym położeniem zwarciowym. Można to przyjąć, że dotylne położenie zwarciowe żuchwy, maksymalne zaguzkowanie zębów i możliwości poślizgu pomiędzy tymi miejscami opierają się na pojęcie zwarcia centralnego czy centrycznego. Zwarciem ekscentrycznym prezentuje się to wszystkie pozostałe położenia i przemieszczenia żuchwy występujące przy kontaktach zębów przeciwstawnych (szczęki i żuchwy).

Jak widać z ryciny 31, zasięg nawykowych ruchów żuchwy, w którym następuje odgiyzanie kęsa pokarmowego, jest stosunkowo mały i pozostaje tylko wycinek granicznych ruchów przywodzenia i odwodzenia żuchwy.
Dla celów praktycznych ważna jest informacja, że dotylne położenie żuchwy jest znacznie stałą, powtarzalną jej rolą a że być jako położenie wyjściowe przy ustalaniu centralnego zwarcia, zwłaszcza gdy brakuje oparcia na indywidualnych zębach. Należy jeszcze pamiętać, że najbardziej dotylne położenie żuchwy jest równoznaczne z założeniem międzyguzko-wym tylko u około 10% populacji. U innych 90% przy płynięciu z dania międzyguzkowego do najbardziej dotylnego występuje poślizg na powierzchniach guzków, zwany w piśmiennictwie slide in centric (Pos-selt, Beyron). W ciągu tej funkcji żuchwa obraca się coś do tylu i dołu, co jest wywołane przez tzw. prowadzenie guzkowe zębów trzonowych i przedtrzonowych. Podczas ustalania centralnego zwarcia, po cofnięciu żuchwy do najbardziej dotylnej pozycji zwarciowej, należy dać na krótki ruch ku przodowi i górze, tak by znalazła się ona w miejscu mięśniowym, u grup ludzi najbardziej podobnym do ustawienia międzyguzkowego. Przeciętna odległość między najbardziej dotylnym położeniem i położeniem międzyguzkowym waha się w możliwościach 0,5-1 mm.

Boczne ruchy żuchwy
Ruch wysuwania i cofania żuchwy, jak jeszcze ruchy boczne, można zauważyć na poziomej płytce umieszczonej w poszczególnej szczęce, podczas kiedy w różnej umocowany jest odpowiedni pisak rejestrujący przesunięcia tylno--przednie i boczne. W warunkach prawidłowych pisak zarejestruje wykres o wymiarze luku gotyckiego, którego wierzchołek będzie wybierał najbardziej dotylne położenie żuchwy, a ramiona zasięg ruchów bocznych. Linia prosta biegnąca od wierzchołka pośrodku ramion luku będzie stanowiła doprzednie wysunięcie żuchwy (ryc. 33).

Boczne ruchy żuchwy zaczynają się z jej miejsca międzyguzkowego lub dużo dotylnego i polegają głównie na huśtawkowym ruszaniu się po pewnej części i asymetrycznym ruchu rotacyjnym.

Strona, po której rozgrywa się żucie dodatkowo w którą żuchwa się przesuwa, nosi nazwę strony pracującej, podczas gdy strona niemająca wkładu w żuciu nosi
nazwę balansującej. Należy w obecnym miejscu zwrócić uwagę, >> iż w prawidłowym, harmonijnym uzębieniu naturalnym po części balansującej zęby nie są w kontakcie.
Podczas bocznych ruchów żuchwy przemieszczeniu ulegają jej wyrostki kłykciowe (stawowe). Wiedza ich rozmieszczenia jest potrzebna przy wykorzystaniu artykulatorów nastawianych indywidualnie, które idą na możliwie dokładne odtworzenie ruchów artykulacyjnych żuchwy. Wskazane są w ostatnim celu wiedze na punkt ustalania tzw. kąta Bennetta, który stanowi przygotowany przez płaszczyznę strzałkową i możliwość przemieszczania się wyrostka stawowego (w projekcie na przestrzeń poziomą) po stronie balansującej, w momencie wykonywania ruchu bocznego. Średnia wielkość tego kąta wynosi około 15°.
Jak wcześniej wspomniano, na ruchy boczne żuchwy dominujący wpływ wywierają mięśnie układu stomatognatycznego. Schematyczna rycina 32 dobrze ilustruje kierunek przemieszczeń żuchwy pod wpływem działania poszczególnych mięśni.

Ruchy żuchwy w sądu do szczęki noszą też nazwę ruchów artykulacyjnych. Ruchy żuchwy i artykulacja żuchwy są więc wzorami i oba te stwierdzenia potrafią stanowić przyjmowane w organizacji stomatologicznej.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *